♥Pierwsze , krótkie opowiadanie - Droga♥

Szłam ciemną drogą. Wiatr muskał mi twarz. Stąpałam niepewnie po ziemi, czułam jak grunt usuwał mi się pod stopami. Jedynym światłem ,który oświecał mi drogę był ledwo widoczny za ciemnych chmur księżyc. Moje policzki stały się jasno czerwone od zimna. Wokół mnie panowała głucha cisza. Zlewały mi się kolor, przez za szklone oczy. Nigdy się tak nie czułam. Doznawałam uczuć o których nigdy nie myślałam. Opuszczenie. Niezrozumienie. Zagubiona. Tak to idealne słowa , które określały to jak się czułam. Pierwsza łza spłynęła mi po policzku, a za nią druga i trzecia. Serce waliło mi jak oszalałe. Po chwili księżyc, który dawał mi jedyne światło znikł zupełnie, ale szłam dalej. Nie zatrzymałam. Choć wszystko wokół mnie się waliło, nie podałam. Miałam jeszcze mały promyk nadziej, który ogrzał mi serce. Nawet pojawił się na moim twarzy delikatny uśmiech. Ciepły podmuch owiał mi twarz. Zapomniałam o tym co myślałam przed chwilą. Że wszytko jest bez sensu. Nie, teraz nawet byłam szczęśliwa. Przede mną pojawiło się mały promyk światło. Im byłam bliżej , mniejszy się stawał. Była to grupka świetlików, które leciały obok i oświetlały mi drogę. Nagle zauważyłam że po każdym moim kroku, świat nabierał jasnych barw. Po kilku minutach świetliki znikły , a wszystko wokół mnie było już kolorowe. Szłam pewnym krokiem. Nie bałam się. Cieszyłam się chwilą. Niespodziewanie przede mną po protu wyrosła brama. Nie wyglądała jak zwykła brama. Nie za bardzo wiedziałam co robić, ale w końcu moje serce podpowiedziało mi. Otworzyłam ją tym samym budząc się w swoim pokoju.
Morał: nigdy nie powinniśmy się podawać, nawet jeśli to trudne. Bo zawsze znajdzie się sposób na wyjście z problemu. Taka brama. Nic nie da użalenie się nad sobą i czekanie aż wszystko się samo załatwi. Trzeba szukać tego promyka.
_________________________________________________________________________________Mam nadzieje że taki rodzaj postów przypadnie wam do gustu. Zapraszam do komentowania ;) Dzięki za uwagę :)

♥Opowieść Sabriny Cz.2 ,, Przyjaciele Sabriny"♥

(hej nowy post!!! mam nadzieje że się spodoba;) Postaram się żeby Sabri pojawiała się w Weekendy, a krótkie opowiadania będę kiedy mi się zachce. Zapraszam do czytania i komentowania!)Był sobotni poranek. Sabrina , która już od ponad dwóch godzin nie spała, właśnie teraz leżała na łóżku, słuchając muzyki i zastanawiając się co dziś porobić. Gdy już nie miała żadnego pomysły, zeszła do ogrodu. Weszła do jej ukochanej altanki. Przy niej Sabri dorastała. Było to ulubione miejsce zabaw Sabriny. Altanka nie była duża, zrobiona z białego drewna. Była to prosta konstrukcja. Kiedy Sabri usiadła na kocu w altance, zadzwonił telefon. Była to Kate, a inaczej Kati. Przyjechała ona z Tokoyo rok temu, ale szybko dołączyła do paczki Sabrini, którzy ją pokochali. Sabri jak najszybciej odebrała telefon. Kati bardzo radosnym głosem zaprosiła ją na ulubione miejsce spotkań przyjaciół czyli park niedaleko Tower of London. Sabrina ucieszyła się bo nie lubiła się nudzić a z jej przyjaciółmi to nie było możliwe. Po 15 minutach Sabri dotarła na miejsce i od razu zauważyła innych. Podbiegła do jej ukochanej przyjaciółki Holly, którą poznała gdy miała 6 lat. Holly mieszkała w Francji ze swoimi rodzicami i bratem bliźniakiem Remim, ale ich rodzicom nie powodziło się Francji więc przeniesili się do Londynu. Trzeba widzieć że Sabrina kochała się w Remim od pierszej klasy podstawówki, lecz wiedziała o tym tylko Holly. Dziewczyny uściskały się i poszyły poszukać Kati. W końcu znalazły ją siędziacą na ławce obok Remiego. Po chwili doszli do nich Madelinne , William,  April i Michael. William tak jak Sabrina był z Londynu, Madelinne była z Włoch, Micheal był z USA , a April z Meksyku. Ich paczka była więc wielo kulturowa, dlatego żaden z nich nie był rasistą. Gdy byli już wszyscy Kate wstała z zapłakaną twarzą i oznajmiła że wakacje , którę miały być za trzy miesiące wraca do Tokoyo. Przyjaciele przyjęli to z żalem ponieważ przez ten rok bardzo się ze nią zżyli. Sabri podeszła do Kate i mocno ją uścisnęła.
 Kiedy byli pod domem Sabriny, chłopcy poszli pograć w kosza do ogrodu , za to dziewczyny poszły do kuchni żeby coś przekąsić. Sabri wyciągnęła mini-szaszłyki z oliwek i serka. Po czym poszły do ogrodu pooglądać jak chłopcy grają. Kati , Madi i April usiadły na kocu a Sabrina i Holly dołączyły się do chłopców. Sabri uwielbiała koszykówkę. Nie , nie grała po to żeby chłopcy ją lubili. Nie Sabri tak nie była. Rozgrywka się zaczęła. William bieg z piłką do kosza dziewczyn. Holly zaczęła go blokować ,ale została wykiwana. Gdy był już koszu, Sabri rzuciła się by obronić strzał. Niestety się jej nie udało i piłka uderzyła ją w głowę. Sabrina upadła jak długa.

  ♥Ciąg♥Dalszy♥Nastąpi♥                                        

♥Wielki Powrót♥

Heeeej |
bardzo długo mnie nie było na blogu
mam dużo wytłumaczeń na to czemu mnie nie było na bloga ale chyba lepiej powiedzieć szczerze że złapałam lenia
chce to nadgonić :)
zostało nam tylko 2 tyg wakacji co jest smutne ale mam nadzieje że przez ten czas pojawi się trochę postów na blogu. Do powrotu na blog przekonał mnie anonim na asku , który napisała że podoba mu się mój blog tylko że nic nie dodaje. Zrobiło mi się naprawdę miło i postanowiłam że wrócę i oto jestem! mam nadzieje że szybko nie odpuszczę moje mu postanowieniu ;) Teraz też oprócz serii o Sabrii będą  pojawiały się krótkie opowiadania. Mam nadzieje że wam się to spodoba ;). Jeszcze dziś czekajcie na nowa post o Sabrii. TRZYMAJCIE ZAMNIE KCIUKI!!!!


                                                                                                                                         ♥Mała♥